คลังเก็บผู้เขียน: ทิดหมู มักหม่วน

เกี่ยวกับ ทิดหมู มักหม่วน

ชายคนจนจากท้องนาภาคอีสาน ประกอบสัมมาอาชีพตามรอยพ่อหลวง อยู่อย่างพอเพียง ซื่อสัตย์ มักหม่วนกับศิลปะ ประเพณีภาคอีสาน การกินแบบบ้านๆ อาหารบ้านเฮา ตำบักหุ่ง ปิ้งไก่ ต้มปลา ข้าวเหนียว ซกเล็ก ก้อยขม ต้มแซบ เพลงลูกทุ่งและหมอลำ

น้ำท่วมเขาว่าดีกว่าฝนแล้ง

น้ำท่วม หรือ ฝนแล้ง ทิดหมูกะบ่อยากได้

ไม่ว่าจะเป็น “แล้ง” หรือ “ท่วม” ทิดหมูกะบ่อยากพบพ้อทั้งสองอย่างครับ ตอนเดือนก่อนหน้าแล้งจนข้าวในนาเหลืองตาย มาต้นเดือนกันยายนนี้ “น้ำฝน” มาแฮงโพดโพจนท่วมมิดบ่เห็นปลายข้าวแล้ว เบิดโตกันเลยทีเดียวพี่น้องบ้านเฮา ได้แต่เป็นกำลังใจให้พี่น้องบ้านเฮาเด้อครับ สู้กันต่อไปกับภัยธรรมชาติครั้งนี้


อ่านเพิ่มเติม

ฤาษีนิล ฅนตามรอยพ่อ

ตามรอยพ่อ อย่างพอเพียง

มื่อวันอังคารที่ผ่านมา (13 สิงหาคม 2562) เปิดเฟซบุ๊คไปเจอเพจของรายการ “คนค้นฅน” ซึ่งได้นำเสนอคลิปสั้น 5 นาที เป็นเรื่องราวของชายผู้พลิกผืนนาดินลูกรังแห้งแล้งให้กลายเป็นป่าสมบูรณ์ ดำเนินชีวิตด้วยความสมถะพอเพียง อยู่คนเดียวเดี่ยวโดดจนหลายคนเรียกเขาว่าเป็น “ฤษี” และด้วยชื่อของเขาคือ นิลพัท วิชัยยา ใครๆ จึงตั้งสมญาให้เขาว่า “ฤษีนิล” นักปลูกต้นไม้แห่งสกลนคร

คำว่า “ฤษี” ในดินแดนอีสานแถบนี้ ไม่ได้มีความหมายเชิงศาสนธรรมอย่างเดียว แต่ยังหมายถึงคนที่ปลีกตนเองออกจากชุมชนด้วย มีชีวิตที่โดดเดี่ยว ยิ่งพี่นิลไม่มีครอบครัวอยู่ด้วยแล้ว ภาพของชายใส่เสื้อช็อปทำงานในไร่ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ก็ยิ่งตอกย้ำสมญานามที่ว่านี้
อ่านเพิ่มเติม

ปลูก 3 อย่าง ได้ประโยชน์ 4 อย่าง

ปลูก ไม้ 3 อย่าง ให้ประโยขน์ 4 ประการ

ทุกวันนี้ พวกเฮาต่างรู้กันแล้วว่า ฤดูกาลที่ผิดเพี้ยนและภัยธรรมชาติที่รุนแรงมากขึ้นทุกปีนั้น มีสาเหตุหลักๆ มาจากการทำลายและทำร้ายธรรมชาติที่มีอยู่แต่ดั้งเดิม โดยเฉพาะเรื่องของป่าไม้ ไม่เว้นแม่แต่ “ดอนปู่ตา” ที่เคยเป็นแหล่งอาหารสำคัญของหมู่บ้าน หน่อไม้ ดอกกระเจียว เห็ดนานาชนิด ใบ/ดอกของพืชที่เป็นอาหาร ป่าที่อุดมสมบูรณ์ให้ร่มเงาต่อสรรพสัตว์ นก หนู กะปอม ผึ้ง ฯลฯ ความชุ่มชื้นที่มีทำให้หนองบึงใกล้เคียงมีน้ำ มีปลา หอย ให้ได้เป็นอาหารเลี้ยงดูผู้คนทั้งหมู่บ้านได้ตลอดปี

อ่านเพิ่มเติม

แล้ง ฮ้อน เบิดโลก

บ่ต้องน้อยใจ บ่อนเคยหนาวก็ร้อนตับแลบ

ปีนี้บ้านเฮาฟ้าฝนแล้งหลายคัก ขาดทั้งน้ำกินน้ำใช้ ยามฝนแท้ๆ แต่กลับมีฝนน้อย (ไม่มีฝนซะมากกว่า) และทิ้งช่วงทำเอาข้าวในนาเหลืองแห้งตาย ช่วงเข้าพรรษาปีนี้ทิดหมูมีโอกาสได้ไปเที่ยวทางกรุงเทพฯ กรุงไท ขับรถผ่านศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์ โคราช ไปจนฮอดกรุงเทพฯ บ่พ้อฝนตลอดเส้นทาง เหลียวลงไปทางท่งนาเพิ่นละพากันปล่อยวัว ควายลงไปกินข้าวในนากัน ถามได้ความว่า “ปล่อยไปกะแห้งตายสื่อๆ ให้งัวควยกินยังมีประโยชน์กว่าสิถิ่มไป” อันนี้กะแม่นแล้วล่ะ ขากลับจากกรุงเทพฯ ฮอดเฮือนเมืองอุบลฯ เหลียวเทิงฟ้ากะมีเมฆบางๆ แต่บ่พ้อฝนจักเม็ดคือเก่า…

อ่านเพิ่มเติม