วันนี้เอาเพลงมาให้ฟังครับ เพลง แว่วเสียงขลุ่ย ประพันธ์โดย อาจารย์เทอด บุณยรัตพันธุ์ เรียบเรียบเสียงประสานโดย รศ.ดนัย วิโรจน์อุไรเรือง ขับร้องโดย ศรัณย์ ศรีพุทธรินทร์ ให้อารมณ์คนไทยเย็นลง รับฟ้าฝนที่จะตามมา
ขอให้ชุ่มเย็นกันอย่างทั่วถึงนะครับ ฝนฟ้ามา ข้าวงอกงาม ผมภาวนาอยากให้เป็นเช่นนั้น….
เราเป็นคนไทย ยืนยันได้ แต่พวกเรากลับกลายเป็นพวกใกล้เกลือกินด่าง ของดีอยู่ใกล้ตัวแต่ไม่สนใจ หันไปนิยมของนอกต่างบ้านต่างเมือง ในแบบที่เรียกว่า ขายข้าวพันเกวียนเพื่อให้ได้เป็นเจ้าของกระเป๋าติ๊งต๊องหนึ่งใบ เรามีผู้นำประเทศชาติ ที่ชนชาติอื่นอยากมี อยากได้ แต่พวกเราแค่บูชาเพียงลมปากหรือเปล่า?
ผิดกันมากกับมาร์ติน วีลเลอร์ หรือ คุณมาร์ติน อ้ายมาร์ติน บักมาร์ติน ฝรั่งมาร์ติน แล้วแต่จะเรียก… ตามความใกล้ชิด สนิทสนมหรือตามที่รู้จักเขามากน้อย เขาผู้นี้เป็นฝรั่งหัวใจไทย ไทยจริงๆ แทบทุกกระเบียดนิ้ว เขาบอกว่า “คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีศาสนาพุทธที่ดีมาก ทั้ง 3 อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้”
เขาเป็นใครกัน เรามาทำความรู้จักกับเขาและวิธีคิดของเขาที่คนไทยหลายๆ คน ไม่เคยแม้แต่จะคิดและลงมือทำ แล้วเราจะรักประเทศไทยมากกว่าเดิม อ่านเนื้อหาเพิ่มเติม »
ช่วงวันหยุด 3 วันนี้ ได้ทำหน้าที่สารถีตะลอนทัวร์วัดเป้าหมายวัดบ้านตาด ของหลวงตามหาบัว ที่อุดรธานี ออกเดินทางเช้าวันที่ 28 ถึงอุดรบ่ายแก่ๆ เข้าวัดส่งญาติธรรมหามุมสงบแล้ว สารถีก็ออกตระเวนนอกวัด แต่โชคไม่ดีนักมีฝนโปรยลงมา ทำให้ต้องเปลี่ยนแผนหาที่พักแรมแทน พลาดเป้าหมายจนได้
วันรุ่งขึ้น ตะลอนทัวร์วัดมุ่งหน้าไปทางสว่างแดนดิน ไหว้พระหลายวัด ผู้คนมากมายล้นหลาม อันนี้คงไม่ต้องเล่ามาก ไปไหนก็อิ่มบุยกันทั่วหน้า เท่าที่สอบถามล้วนมาจากแดนไกล เป้าหมายคือร่วมทำบุญที่วัดป่าบ้านตาดในวันรุ่งขึ้น
วันอาทิตย์เดินทางกลับ หลังจากเสร็จพิธีในการบำเพ็ญบุญ ถนนหนทางเต็มไปด้วยรถราทั้งขาเข้าขาออก คาดคะเนด้วยสายตาผู้คนหลายหมื่น รถยนต์หลักพันคันทีเดียว ที่ต้องเล่าถึงคือเรื่อง ความเห็นแก่ตัว ของการเดินทางครั้งนี้ อ่านเนื้อหาเพิ่มเติม »
อากาศปีนี้ฮ้อนอีหลี น้ำในแม่น้ำลำคลอง หนองบึงแห้งขอด โขง ชี มูล กะบ่เว้นคือกัน หลายๆ บ่อนบ่ต้องใช้เฮือพายแม่นหย่างข้วมได้โลด ซ่อยๆ กันเด้อพี่น้อง ใช้น้ำให้ประหยัด ให้ม้มแล้งปีนี้จักฝนสิมาไวบ่ คันแม่นยามสงกรานต์ปีนี้กะเอาพอปะพรมกันให้ซุ่มเย็นกะพอ อย่าสิสาดใส่กันหลายมันเปลืองน้ำ เฮาหันกลับมาอนุรักษ์วัฒนธรรมพื้นบ้านดั้งเดิมเฮาเบิ่งแหน่
ในสมัยรุ่นพ่อแม่ย้อนไปหาปู่สังกะสาย่าสังกะสีพุ้น ยามสงกรานต์เพิ่นสิพากันไปสรงน้ำพระพุทธรูปกัน ถ้ามีพระสงฆ์องค์ใดอยู่ในร่มกาสาวพัตร์ ประพฤติดี ปฏิบัติชอบ มีผู้คนยกย่องสรรเสริญเป็นผู้ที่ครองธรรม ชาวบ้านกะสิพากันตั้งกองหด (รดน้ำ) พระสงฆ์ผู้เจริญนั่น (อ่านเพิ่มเติมเรื่องนี้) หลังพิธีการก็จะมีการรดน้ำขอพรผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน ต่อจากนั้นกะสิเป็นการละเล่นของหนุ่มสาว ในการรดน้ำขอความฮักแพงกัน บ่ได้สาดน้ำเอาเป็นเอาตายแบบสมัยนี้ดอก จักแม่นหยัง… ฮ้ายกว่าสงคราม นอกจากความรุนแรงในการสาดน้ำแล้ว สมัยนี้ยังลวนลามล่วงเกิน ฉวยโอกาส กระทำย่ำยีต่อผู้อ่อนแอกว่า นี่มันบ่แม่นวัฒนธรรมของคนโบฮาณดอก ควรสิเลิกกันได้แล้ว อ่านเนื้อหาเพิ่มเติม »
บ่มีอิหยังดอกครับ หาเวลาบ่ค่อยได้ ยามมีเวลากะคึดบ่ออกว่าสิเว้าเรื่องหยังให้ฟัง มันเป็นจั่งซี้ล่ะความคึดคนเฮา สมองบ่ปราดเปรื่องปานใด๋ ย้อนอากาศฮ้อนบ้อน้อ… (โทษดินฟ้าอากาศไปโลด) ย้อนมันฮ้อนอีหลีได๋พี่น้อง กายไปทางท่งนากะแนมไปพ้อแต่เปลวแดดยิบยับ หันไปทางน้ำกะแม่นแห้งขอดหลาย ปีนี้ฮ้อนมาไวอีหลี เสื้อกันหนาวเอาออกมาซักตากไว้กะบ่ทันได้ใส่จักโต กะสิแม่นได้เก็บไว้คือเก่าซั่นแหล่ว
อากาศฮ้อนแล้วยังบ่พอ การเมืองเรื่องประท้วงกะยังพากันฮ้อนเอ้าเข้าใส่อีก โอหนอ… พี่น้องเอย กินเข้าอยู่เล้าเจ้าของ สิไปโสเรื่องเพิ่นเฮ็ดหยังน้อ ทำมาหากินกันไปเรื่องของผู้อื่นอย่าสิไปหัวซาหลาย ดับความฮ้อนกันจักหน่อยด้วยการฟังธรรมดีกว่าน้อ…
