พ้อกันยามฮ้อน

บ่มีอิหยังดอกครับ หาเวลาบ่ค่อยได้ ยามมีเวลากะคึดบ่ออกว่าสิเว้าเรื่องหยังให้ฟัง มันเป็นจั่งซี้ล่ะความคึดคนเฮา สมองบ่ปราดเปรื่องปานใด๋ ย้อนอากาศฮ้อนบ้อน้อ… (โทษดินฟ้าอากาศไปโลด) ย้อนมันฮ้อนอีหลีได๋พี่น้อง กายไปทางท่งนากะแนมไปพ้อแต่เปลวแดดยิบยับ หันไปทางน้ำกะแม่นแห้งขอดหลาย ปีนี้ฮ้อนมาไวอีหลี เสื้อกันหนาวเอาออกมาซักตากไว้กะบ่ทันได้ใส่จักโต กะสิแม่นได้เก็บไว้คือเก่าซั่นแหล่ว

อากาศฮ้อนแล้วยังบ่พอ การเมืองเรื่องประท้วงกะยังพากันฮ้อนเอ้าเข้าใส่อีก โอหนอ… พี่น้องเอย กินเข้าอยู่เล้าเจ้าของ สิไปโสเรื่องเพิ่นเฮ็ดหยังน้อ ทำมาหากินกันไปเรื่องของผู้อื่นอย่าสิไปหัวซาหลาย ดับความฮ้อนกันจักหน่อยด้วยการฟังธรรมดีกว่าน้อ…

อ่านเนื้อหาเพิ่มเติม »

สวัสดีปีใหม่ครับ ไม่ได้เข้ามาคุยเสียนาน ปีใหม่นี้ก็ฟังธรรมะให้ผ่อนคลายกันดีกว่านะครับ พระอาจารย์ท่านกล่าวได้ตรงเผ็ง ตรงประเด็นในหัวใจจริงๆ เชิญอ่านและตรึกตรองกันได้เลยครับ…

บุญที่ถูกลืม..
(พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล)

“คุณนายแก้ว” เป็นเจ้าของโรงเรียนที่ชอบทำบุญมาก เป็นเจ้าภาพทอดผ้าป่าทอดกฐินอยู่เนืองๆ ใครมาบอกบุญสร้างโบสถ์วิหารที่ไหน ไม่เคยปฏิเสธ เธอปลื้มปิติมากที่ถวายเงินนับแสนสร้างหอระฆังถวายวัดข้าง แต่เมื่อได้ทราบว่านักเรียนคนหนึ่งไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน ค้างชำระมาสองเทอมแล้ว เธอตัดสินใจไล่นักเรียนคนนั้นออกจากโรงเรียนทันที

“สายใจ” พาป้าวัย ๗๐ และเพื่อนซึ่งมีขาพิการไปถวายภัตตาหารเช้าที่วัดแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเจ้าอาวาสเป็นที่ศรัทธานับถือ เช้าวันนั้นมีคนมาทำบุญคับคั่ง จนลานวัดแน่นขนัดไปด้วยรถ เมื่อได้เวลาพระฉัน ญาติโยมก็พากันกลับ สายใจพาหญิงชราและเพื่อนผู้พิการเดินกะย่องกะแย่งฝ่าแดดกล้าไปยังถนนใหญ่ เพื่อขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน ระหว่างนั้นมีรถเก๋งหลายสิบคันแล่นผ่านไป แต่ตลอดเส้นทางเกือบ ๓ กิโลเมตร ไม่มีผู้ใจบุญคนใดรับผู้เฒ่าและคนพิการขึ้นร ถเพื่อไปส่งถนนใหญ่เลย

อ่านเนื้อหาเพิ่มเติม »