เสียงแคนจากแมนชั่น

ได้ฟังเสียงเพลงนี้ยามใด๋กะคึดฮอดบ้านเฮาสู่เถื่อ คนไกลบ้านไปเฮ็ดเวียกเฮ็ดงานในเมืองหลวงกะมีหลาย เป็นลูกจ้างเขา หนักเอาเบาสู้ เพื่ออนาคต อาศัยแต่ฟ้าฝนบ้านเฮากะบ่เป็นใจคือเก่า เพลงนี้แต่งโดย วีระ สุดสังข์ ครูและกวีแห่งภาคอีสาน ขับร้องโดย ไหมไทย ใจตะวัน

ฟัง “เสียงแคนจากแมนชั่น” แล้วซึ้งหลายๆ ครับ คึดฮอดบ้าน คึดฮอดแกงอ่อม ป่นปลา ตำบักหุ่ง โอย…..

“เสียงแคนจากแมนชั่น” เพียงชื่อก็บอกเรื่องเล่า แคนคือชนบท แคนคืออีสาน แมนชั่นคือเมืองหลวง สองสิ่งนี้เหมือนขัดแย้ง แต่กลับกลมกลืนกันอยู่ในที โดยเฉพาะโลกสมัยใหม่ ที่เคลื่อนเปลี่ยนชนบทกับเมืองให้คละเคล้ากัน สมัยอยู่เมืองหลวง ผมเองเคยอาศัยแมนชั่น แม้ไม่เคยได้ยินเสียงแคน แต่รู้ว่ามีคนบ้านเดียวกันร่วมอาศัยอยู่มาก บางวันได้ยินเสียงหมอลำ บางวันได้กลิ่นปลาร้า ถึงส่วนตัวจะไม่ได้ทักทายกันสนิทสนม แต่เสียงและกลิ่นเหล่านี้ สามารถทำให้เราถูกชะตากันได้ง่าย

เนื้อเพลง “เสียงแคนจากแมนชั่น”

ได้ยินเสียงแคนดังลอยแล่นมาจากแมนชั่น ไผน้อพักอยู่หม่องนั่นคนไกลบ้านคือเฮาบ่น้อ ทำนองลายล่องลายเศร้าฟังแล้วเหงาคึดฮอดแม่พ่อ สะกิดใจให้คึดพ้อหลายสิ่งที่รออยู่ในความจำ

นับแต่ความจนพาดิ้นรนเป็นคนไกลถิ่น ความทุกข์บีบให้ต้องดิ้นยากงานบ่เซาแต่เช้าฮอดค่ำ มาไกลหลายปีติดต่ออยู่ กทม. บ่ได้ฟังลำ คืนนี้เหมือนแคนไถ่ถามว่าลืมทางเมือบ้านแล้วไป่

แม่นผู้ใด๋เป็นคนเป่าแคนกะส่าง แต่คนหลอยฟังมันช่างมีแฮงใจหลาย คนอยู่แมนชั่นยังเป่าแคนหวานซ้ำบ่ย่านอาย ยืนยันว่าเจ้าของเป็นไผออนซอนน้ำใจเจ้าของเสียงแคน

* ลายสุดสะแนนเสียงแคนแล่นจากแมนชั่น หล่อเลี้ยงคนเหงาไกลบ้านสู้เพื่อฝันบนทางยากแสน ให้แน่นเหนียวคือปั้นข้าวคนบ้านเฮาฮักกันมั่นแก่น เป่าอีกแนเด้อหมอแคนช่วยเป็นตัวแทนกล่อมใจไกลบ้าน

ซ้ำ (*)