ขอให้ชุ่มเย็นกันอย่างทั่วถึงนะครับ ฝนฟ้ามา ข้าวงอกงาม ผมภาวนาอยากให้เป็นเช่นนั้น….

มองไทยจากหัวใจฝรั่ง

เราเป็นคนไทย ยืนยันได้ แต่พวกเรากลับกลายเป็นพวกใกล้เกลือกินด่าง ของดีอยู่ใกล้ตัวแต่ไม่สนใจ หันไปนิยมของนอกต่างบ้านต่างเมือง ในแบบที่เรียกว่า ขายข้าวพันเกวียนเพื่อให้ได้เป็นเจ้าของกระเป๋าติ๊งต๊องหนึ่งใบ เรามีผู้นำประเทศชาติ ที่ชนชาติอื่นอยากมี อยากได้ แต่พวกเราแค่บูชาเพียงลมปากหรือเปล่า?

ผิดกันมากกับมาร์ติน วีลเลอร์ หรือ คุณมาร์ติน อ้ายมาร์ติน บักมาร์ติน ฝรั่งมาร์ติน แล้วแต่จะเรียก… ตามความใกล้ชิด สนิทสนมหรือตามที่รู้จักเขามากน้อย เขาผู้นี้เป็นฝรั่งหัวใจไทย ไทยจริงๆ แทบทุกกระเบียดนิ้ว เขาบอกว่า “คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีศาสนาพุทธที่ดีมาก ทั้ง 3 อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้”

เขาเป็นใครกัน เรามาทำความรู้จักกับเขาและวิธีคิดของเขาที่คนไทยหลายๆ คน ไม่เคยแม้แต่จะคิดและลงมือทำ แล้วเราจะรักประเทศไทยมากกว่าเดิม

นิยาม ความรวยกับความจน

มันเป็นเรื่องแปลกนะที่ประเทศ ไทยคนยากจนมีหนี้สินเยอะ   ที่อังกฤษมีแต่คนรวยที่มีหนี้สิน   คนจนไม่มีหนี้เพราะเขาไม่ให้คนจนยืมเงิน  เนื่องจากกลัวจะไม่มีปัญญาใช้คืน จึงไม่มีสิทธิ์มีหนี้สิน   แต่คนรวยยืมเงินได้   คำว่ารวยกับคำว่าจน มันคืออะไรกันแน่?

ที่ขอนแก่น เขาว่า ผมบ้าบ้าง ฝรั่งยากจนบ้าง ฝรั่งตกอับบ้าง ฝรั่งขี้นก ฝรั่งไม่มีเงิน แต่ผมบอกว่า “ไม่ใช่ ผมรวยนะ” เขาถามว่ารวยได้ยังไง ผมบอกว่า

1. ผมมีบ้าน ผมทำบ้านเล็กๆ เป็นกระท่อมน้อยๆ เอาหญ้ามามุงหลังคา ชาวบ้านเรียกว่า เถียงนา ไม่ใช่บ้านหรอก ผมบอกว่า “ใช่ มันบ้านของผม ไม่ใช่บ้านเจ้านาย ราคาหนึ่งหมื่นสองพันบาท อยู่ได้ครับ” มันกันแดด – กันฝนได้ แค่นั้นผมก็รวยแล้ว
2. มีที่ดินแค่ 6 ไร่เท่านั้นเอง ที่นั่นเขาบอกว่า กระจอก มีนิดเดียว แต่สำหรับฝรั่งมันเยอะมาก จริงๆ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ   เป็นพื้นฐานของชีวิต   เราต้องมีที่อยู่อาศัยเป็นของเรา ไม่ใช่ของเจ้านาย เพราะว่าถ้ามันเป็นของเจ้านาย เราต้องไปหาเงินให้เขา
   ถ้าเราไม่มีเงินเขาก็ไล่เราออก   เราไม่มีที่อยู่นะ   เพราะฉะนั้นต้องมีบ้านเป็นของตัวเองไว้ก่อน ซึ่งผมก็มีบ้าน คิดว่าลูกของผมจะต้องมีบ้านแน่ๆ ด้วย
3. ผมทำการเกษตร เรื่องเกษตรผมทำไม่เก่ง แต่ที่ทำได้ง่าย คือปลูกต้นไม้ ไม้ประดู่ ไม้สะเดา ไม้ยาง ปลูกไว้ให้ลูกสร้างบ้าน ประเทศไทยอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้โตเร็วมาก  แค่ 25-30 ปี ตัดได้แล้ว ไม่เหมือนอังกฤษ 200 ปีได้เท่านี้เอง เพราะอากาศเย็น เป็นเรื่องแปลกที่คนไทยจะบ่น โอ๊ย… มันร้อนๆ ผมว่ากลับเป็นเรื่องดี แสงแดดเยอะจะทำการเกษตรได้ตลอดเวลา 1 ปี ทำได้ทุกวัน แต่คนไทยจะบ่นว่าร้อนๆ ไม่เอา.. ไม่เอา.. อยากเป็นคนผิวขาวดีกว่า
   แต่คนอังกฤษเขาถือคนผิวขาวเป็นคนจน  เพราะว่าไม่มีปัญญาจะไปเมืองนอก ซึ่งกลับกันเลย แม้แต่พ่อของผมเขาก็ ยังมีเครื่องอาบแดดเพื่อให้ผิวเป็นสีแทน ให้ดูเป็นแบบคนมีสตางค์ แต่คนไทยกลับอยากมีผิวขาวเหมือนฝรั่ง

วิธีคิดไม่ธรรมดาของมาร์ติน วีลเลอร์

ผมมีลูก 3 คน ชาย 2 หญิง 1  สิ่งสำคัญที่สุด 2 เรื่องในชีวิตของเรา คือ
1 . ต้องมีบ้านเป็นของตัวเองให้ได้ จึงจะถือว่าชีวิตประสบความสำเร็จ
2 . ต้องมีงานทำทุกวัน ไม่ได้จำกัดว่าต้องเป็นงานอะไร แต่ขอให้มีงานทำทุกวัน ชีวิตจึงจะไม่สูญเปล่า

วิธีเดียวที่รับประกันได้ว่าลูกมีงานทำ คือ การมีที่ทำกินให้เขา และเราต้องช่วยให้เขาทำเป็น ผมคิดว่าคนชนบทจริงๆ  ใครมีที่ดินทำกินแล้วจะไม่ตกงาน เว้นแต่คนขี้เกียจ ซึ่งบางคนมีที่ดินเยอะแต่ไม่ยอมทำ ถ้าเราสั่งสอนให้ลูกรู้จักทำมาหากินเขาก็ไม่ตกงาน

ผมถือว่างานที่อิสระและ มีประโยชน์มากที่สุด คืองานเกษตร ซึ่งช่วยให้เรากินอิ่มทุกวัน คนอังกฤษกินไม่อิ่มเยอะมากนะ  ผมไม่อยากให้ลูกของผมอดอาหาร  อยากให้ลูกกินอิ่มในลักษณะที่ส่งเสริมสุขภาพด้วย กินอาหารที่ไม่มีสารพิษ กินอาหารแบบเรียบง่ายก็ได้แต่อิ่มทุกวัน เมื่อมีบ้าน มีงาน มีอาหาร   ลูกของผมก็จะรวยที่สุด … ฯลฯ

จุดอ่อน – จุดแข็งของคนไทย

ผมคิดว่า “คนไทยส่วนมากยังไม่เข้าใจระบบทุนนิยม เห็นฝรั่งที่ไหนก็คิดว่ารวยหมด คิดว่าการพัฒนาในระบบทุนนิยมจะทำให้ทุกคนมีเงิน ไม่เข้าใจว่าประเทศที่พัฒนาระบบทุนนิยมนานแล้ว เช่น อังกฤษ สหรัฐ มีปัญหาเยอะมาก แต่คนไทยก็คิดว่าเมืองนอกดีกว่า อันนี้จุดอ่อนครับ คือคนไทยสนใจเมืองนอก ไม่ได้สนใจประเทศไทย  ผมเป็นฝรั่ง คุณเลยนั่งฟังผม ถ้าผมเป็นชาวบ้าน คุณจะไม่สนใจผม อันนี้เป็นจุดอ่อนนะ”

“แต่จุดแข็งคือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ แผ่นดินประเทศไทยอุดม สมบูรณ์มากๆ   มีดินเยอะมาก   น้ำเยอะมาก   แสงแดดเยอะมาก   ทำเกษตรอยู่รอดแน่   เป็นพลังแผ่นดิน ใครๆ ก็อยากได้ประเทศไทย”

ผมก็ได้แผ่นดินถึง 6 ไร่ คนไทยโชคดีมากๆ ที่ได้ในหลวงเป็นผู้นำ พระองค์ท่านเป็นคนที่ทำงานหนักมาก เพื่อช่วยให้คนคิดได้ ช่วยให้คนอยู่ได้  จะหากษัตริย์ในประเทศอื่นไม่ค่อยมีแบบนี้  ปัญหาคือคนไทยส่วนมากนับถือในหลวง   แต่ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสอนของในหลวง พระองค์ ท่านบอกมา 27 ปีถึงเศรษฐกิจพอเพียง แต่คนไทยก็ไม่รู้จักพอเพียง เอาอย่างเดียว ถึงยกมือไหว้ในหลวง แต่เวลาดำรงชีวิตไม่ได้ทำตามในหลวง ก็ในหลวงบอกไว้แล้วว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นเสือ ขอให้มีอยู่มีกินไว้ก่อน

ถ้าทุกคนเริ่มคิดจริงๆ ถึงสิ่งที่ในหลวงพูด เราน่าจะช่วยให้ประเทศไทยอยู่ได้ เพราะความคิดของในหลวง เรื่องเศรษฐกิจพอเพียงต้องอาศัยพลังแผ่นดิน ทำได้เฉพาะประเทศไทยนะเศรษฐกิจพอเพียง ที่อื่นทำไม่ได้หรอก เพราะเขาไม่มีที่ดิน ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติเยอะเหมือนประเทศไทย พวกคุณโชคดีที่ได้แผ่นดินดีๆ   ได้ ผู้นำ (ในหลวง) ที่ดีด้วย

และเรื่องที่ ๓ เรื่องศาสนา
ผมคิดว่า ศาสนาพุทธมีความสำคัญมากๆ สำหรับคนไทย ไม่ใช่แค่นับถือไหว้พระ แค่นั้นไม่พอ แต่อยู่ที่การปฏิบัติด้วยนะ มักน้อย สันโดษ พอเพียง ธรรมะคือธรรมชาติ เป็นเรื่องง่ายๆ  พึ่งตนเองก็ได้ ปรัชญาของศาสนาพุทธทำได้นะ แต่คนไทยจำนวนน้อยที่เข้าใจ  จริงๆ แล้วศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ออกแบบให้เหมาะสมสำหรับคนบ้านนอก ให้ใช้ชีวิตร่วมกับธรรมชาติโดยไม่ทำลาย ไม่เอาเปรียบ แต่ให้เราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

อยากบอกอะไรคนไทย

คุณโชคดีมากๆ ที่เกิดในประเทศไทยที่อุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องไปรบกับใคร ไม่ต้องไปเอาน้ำมันจากใคร ไม่ต้องไปเบียดเบียนคนอื่น ประเทศไทยอยู่ได้กินอิ่ม มีเหลือแจกด้วย อย่าไปคิดเรื่องเงินอะไรมาก อย่าลดคุณค่าความเป็นไทยของตัวเองลง คนไทยส่วนมากนิสัยดีจริงๆ   คนไทยมีน้ำใจหายากนะ

คนไทยมีพระเจ้าอยู่หัว มีแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีศาสนา พุทธที่ดีมาก ทั้ง ๓ อย่างนี้ พยายามรักษาเอาไว้ให้ได้

ชีวิตที่ไม่ทะเยอทะยานเกินไป คือชีวิตที่มีคุณภาพ ชาวบ้านทุกคนทำได้ ผมเองถึงยังทำไม่สำเร็จ แต่มั่นใจว่า จะทำได้แน่ในอนาคต ถ้าผมทำได้ คนอื่นก็คงทำได้ง่ายกว่าผมเยอะ ทุกอย่างอยู่ที่เรา ถ้าเราไม่อยากได้อะไรมากเกินไปในชีวิต ชีวิตมันก็ง่าย พยายามทำให้ชีวิตมันง่ายขึ้น อย่าให้มันสับสน อย่า ให้มันลำบาก พยายามรักษาสิ่งแบบนี้ให้ดี และอย่าเชื่อฝรั่งมากเกินไป

อ่านแล้วคุณได้อะไรบ้าง? หยุดคิดสักหน่อยดีไหมครับ….

วันรุ่งขึ้น ตะลอนทัวร์วัดมุ่งหน้าไปทางสว่างแดนดิน ไหว้พระหลายวัด ผู้คนมากมายล้นหลาม อันนี้คงไม่ต้องเล่ามาก ไปไหนก็อิ่มบุยกันทั่วหน้า เท่าที่สอบถามล้วนมาจากแดนไกล เป้าหมายคือร่วมทำบุญที่วัดป่าบ้านตาดในวันรุ่งขึ้น

วันอาทิตย์เดินทางกลับ หลังจากเสร็จพิธีในการบำเพ็ญบุญ ถนนหนทางเต็มไปด้วยรถราทั้งขาเข้าขาออก คาดคะเนด้วยสายตาผู้คนหลายหมื่น รถยนต์หลักพันคันทีเดียว ที่ต้องเล่าถึงคือเรื่อง ความเห็นแก่ตัว ของการเดินทางครั้งนี้

คนขับรถหลายรายที่ไร้น้ำใจ ขาดจิตสำนึกและเห็นแก่ตัวอย่างมากมาย ไม่สมกับที่มาร่วมทำบุญกันเสียเลย เมื่อรถรามากมายแน่นอนย่อมเกิดการจราจรติดขัด มาอยู่หลายวัน หลายชั่วโมงก็อยากเดินทางกลับบ้านกัน อันนี้เข้าใจได้ แต่จะดีไหมถ้าเราให้โอกาส ให้ช่องทางสลับสับเปลี่ยนกันเข้าออกในทางแคบ เรียงลำดับตามหลังกันไป ไม่ต้องรีบร้อนแซงซ้ายแซงขวาอุตลุต

ข้างหน้ามีหลุมบ่อต้องชลอ คันที่ตามหลังก็ต้องค่อยๆ เรียงตามกันมา ไม่ต้องรีบร้อนแซงขวาขึ้นมาเพราะถนนแคบ (เออ… กูรู้ว่าเอ็งเก่ง แต่แกทำให้การจราจรมันติดขัดเข้าไปอีก) เมื่อแซงขึ้นไปไม่สามารถแทรกเข้าในแถวได้ เพราะทุกคนก็ติดหนึบเหมือนกัน ปัญหาเกิดทันทีเพราะอีกฝั่งหนึ่งก็เดินทางสวนมาไม่ได้ ไม่เหลือช่องทางให้ กลายเป็นลิ่มที่ตอกสนิทเข้าในรู จะถอยก็ไม่ได้เพราะดันมีพวกเห็นเขาแซงขึ้นไป กรูก็เอามั่ง… ต้องเดือดร้อนถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจจราจร ต้องเข้ามาดำเนินการ นี่แหละความเห็นแก่ตัวที่สร้างความเดือดร้อนทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น ถ้าทะยอยเลื่อนไหลไปตามกันปัญหาก็ไม่เกิด ช้าแต่ชัวร์…

ก็ต้องขอขอบคุณเจ้าหน้าที่อาสาสมัคร ตำรวจจราจร ตำรวจทางหลวง ที่ช่วยกันอำนวยความสะดวกในครั้งนี้อย่างเต็มใจ ไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย รวมทั้งน้องๆ ทหารอากาศ (ทหารเกณฑ์) ที่เข้ามาช่วยอำนวยความสะดวกที่จอดรถรา และทำความสะอาดภายในวัด

ผมเดินทางจากอุดรมาจนถึงอำเภอเสลภูมิก็เกิดปัญหาแบบเดิมอีก คราวนี้หนักกว่าเดิมเพราะติดแหง็กอยู่ 1 ชั่วโมง 20 นาที เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุรถยนต์กระบะปิกอัพชนกันบนสะพาน ช่วงลำยัง (กุดปลาคูณ) รถติดยาวเหยียดกว่า 5 กิโลเมตร เพราะไม่สามารถเคลื่อนรถยนต์คู่กรณีออกจากผิวจราจรบนสะพานได้ สาเหตุของการชนไม่แจ้งชัดว่าใครผิดใครถูก หรือชนได้อย่างไร แต่ถนนช่วงนั้นจะมีทางโค้ง เนินสูง และมีสะพานข้ามลำน้ำติดๆ กันอยู่ 3 สะพาน น่าจะเกิดจากคันใดคันหนึ่ง เสียหลักถลาเข้าไปประสานงากับอีกคันในช่องจราจรตรงข้าม ตาย 1 บาดเจ็บนับสิบคน

รถราไม่น่าจะติดนานขนาดนี้ถ้า… ไม่มีมนุษย์เห็นแก่ตัวขับแซงขึ้นไปในขณะที่คนอื่นๆ จอดรอให้เจ้าหน้าที่ได้ดำเนินการแก้ไขปัญหา ทำให้ไม่เหลือช่องจราจรสำหรับรถยก และรถพยาบาลเข้าไปถึงจุดเกิดเหตุได้ หลังจากรอเจ้าหน้าที่แก้ไขสถานการณ์จนรถราสามารถเคลื่อนไปได้ ก็ต้องขอขอบคุณ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจทางหลวงที่ได้จัดการกับกลุ่มใจร้อนทั้งหมด ให้เลื่อนรถลงไปจอดข้างทาง รอจนกว่าผู้ทำตามกฎจราจรได้ผ่านไปให้หมดสิ้นก่อน จึงจะอนุญาตให้เดินทางได้ แถมยังต้องจ่ายค่าปรับที่ใจร้อนจนคนอื่นเดือดร้อนเข้าให้อีก

อาจจะไม่มีผู้เสียชีวิตหรือพิกลพิการ ถ้า… พวกคุณไม่ไปขวางรถพยาบาลฉุกเฉิน รถยกและเจ้าหน้าที่กู้ชีพที่เข้าไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ถ้าเป็นญาติพี่น้องของคุณ คุณจะรู้สึกสำนึกไหม?….

ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดคือ ภาคอีสานถนนยังเป็นสองเลนไม่มีไหล่ถนนอีกมากมาย อันตรายเพราะแคบ มอเตอร์ไซค์ไม่มีที่จะหลบให้รถยนต์ได้ สองข้างทางเปลวแดดระยิบระยับ หาต้นไม้ใหญ่ๆ ให้ร่มเงาไม่มี ทุ่งนากว้างแต่แห้งแล้งมากมาย แถมพี่น้องทั้งหลายยังเผากันได้เผากันดี พอลมหอบจึงมีแต่ฝุ่นควันคละคลุ้ง เฮ้อ….

ภาคใต้ถนนส่วนใหญ่สี่เลน มีทั้งที่สภาพดีและที่แย่หน่อยเพราะรถบรรทุกเยอะ ถนนเลยพังบ้างเป็นช่วงๆ สองข้างทางมีป่า มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา จึงมีความเย็นในการเดินทางกลางวัน ถนนยาว ตรง ระยะทางข้ามจังหวัดไกลทีเดียว ต้องคำนวณปริมาณเชื้อเพลิงและเติมให้พอดี โดยเฉพาะการใช้ GAS ต้องวางแผนหน่อย ได้ภาพนี้มาฝากกัน

คิดอะไรกันมากหรือเปล่าคร๊าบพี่น้อง ผมเห็นป้ายนี่ก็ดูจะฉุนๆ เหมือนกัน มันทำร้ายจิตใจกันเกินไปหรือเปล่า สิงห์อีสานนะเฟ้ย! อย่ามาดูแคลน…

ก่อนจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่ มาดูภาพเฉลยกันดีกว่า…

โฆษณาในห้องน้ำครับ เข้าใจทำจังเลย ใครหนอช่างคิดจริงๆ อ่านไป ฉี่ไป ขำไป เหอๆๆๆๆ ฅนไทยไม่ธรรมดาในการโฆษณาจริงๆ

นี่ก็ชวนให้คิดลึกนึกว่าสะบัดอวัยวะ ที่ไหนได้หลับในรถสะบัดตกข้างทางต่างหาก เข้าใจคิดจริงๆๆๆๆ

เล็กใหญ่ไม่สำคัญ เพราะไม่ใช่อย่างที่คิด แต่มันเรื่องของยานพาหนะต่างหากเล่า อ่านเอาฮานะครับ จำไม่ได้ว่าถ่ายมาจากปั๊มน้ำมันปั๊มไหน ใช้มือถือถ่ายมา ยอดๆๆๆ ยกนิ้วให้คนคิดโฆษณานี้จริงๆ

ในสมัยรุ่นพ่อแม่ย้อนไปหาปู่สังกะสาย่าสังกะสีพุ้น ยามสงกรานต์เพิ่นสิพากันไปสรงน้ำพระพุทธรูปกัน ถ้ามีพระสงฆ์องค์ใดอยู่ในร่มกาสาวพัตร์ ประพฤติดี ปฏิบัติชอบ มีผู้คนยกย่องสรรเสริญเป็นผู้ที่ครองธรรม ชาวบ้านกะสิพากันตั้งกองหด (รดน้ำ) พระสงฆ์ผู้เจริญนั่น (อ่านเพิ่มเติมเรื่องนี้) หลังพิธีการก็จะมีการรดน้ำขอพรผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน ต่อจากนั้นกะสิเป็นการละเล่นของหนุ่มสาว ในการรดน้ำขอความฮักแพงกัน บ่ได้สาดน้ำเอาเป็นเอาตายแบบสมัยนี้ดอก จักแม่นหยัง… ฮ้ายกว่าสงคราม นอกจากความรุนแรงในการสาดน้ำแล้ว สมัยนี้ยังลวนลามล่วงเกิน ฉวยโอกาส กระทำย่ำยีต่อผู้อ่อนแอกว่า นี่มันบ่แม่นวัฒนธรรมของคนโบฮาณดอก ควรสิเลิกกันได้แล้ว

หันมาทางบ้านเมือง เวลานี้กะจั่งแม่นเถียงกัน ใส่เสื้อคนละสีกะผิดกัน เป็นหยังจั่งบ่ใช้สติ ฟัง คิด ก่อนตัดสินใจ เฮ็ดอีหยังเพื่อไผ เคยเห็นอยู่บ่ โจรชี้หน้าโจร แล้วกะบอกว่ามึงนั่นแหละโจร โกงบ้านโกงเมือง ถามแหน่ นักการเมืองพรรคใด๋มันบ่โกง เพียงแต่ไผมันสิโกงแนบเนียนหรือหน้าด้านกว่ากันท่อนั่นหละ นี่กะบ่แม่นพวกเฮานี้บ้อเลือกพวกมันมา

ให้พากันถอยออกมายืนซอมเบิ่ง อย่าสิหย่างนำก้นเขาต้อยๆ ย้อนเงินร้อย เงินพัน เขาเอาของเหลือปาก น้ำย้อยล้นสิสบเขาดอกเอามาทานพวกเจ้า เขากินเหลือแล้วล่อให้พากันออกมากัดกันเอง เบิ่งแหน่พากันไปนอนตากแดดตากฝน ทนยุงกัดอยู่ในเมืองกรุง บาดพวกมันนายหน้าพากันไปนอนตากแอร์อยู่โรงแรมพุ้น จั่งแม่นคักหลาย… ลองเบิ่งหนังการ์ตูนเด็กน้อยแล้วคึดเบิ่งก่อนน่า…

เบิ่งแล้วลองใช้สติ ปัญญา พิจารณาเบิ่งสาก่อน อย่าสิฟ้าวไปฮ้อนนำเขาหลาย…. พี่น้อง!

บ่มีอิหยังดอกครับ หาเวลาบ่ค่อยได้ ยามมีเวลากะคึดบ่ออกว่าสิเว้าเรื่องหยังให้ฟัง มันเป็นจั่งซี้ล่ะความคึดคนเฮา สมองบ่ปราดเปรื่องปานใด๋ ย้อนอากาศฮ้อนบ้อน้อ… (โทษดินฟ้าอากาศไปโลด) ย้อนมันฮ้อนอีหลีได๋พี่น้อง กายไปทางท่งนากะแนมไปพ้อแต่เปลวแดดยิบยับ หันไปทางน้ำกะแม่นแห้งขอดหลาย ปีนี้ฮ้อนมาไวอีหลี เสื้อกันหนาวเอาออกมาซักตากไว้กะบ่ทันได้ใส่จักโต กะสิแม่นได้เก็บไว้คือเก่าซั่นแหล่ว

อากาศฮ้อนแล้วยังบ่พอ การเมืองเรื่องประท้วงกะยังพากันฮ้อนเอ้าเข้าใส่อีก โอหนอ… พี่น้องเอย กินเข้าอยู่เล้าเจ้าของ สิไปโสเรื่องเพิ่นเฮ็ดหยังน้อ ทำมาหากินกันไปเรื่องของผู้อื่นอย่าสิไปหัวซาหลาย ดับความฮ้อนกันจักหน่อยด้วยการฟังธรรมดีกว่าน้อ…

“อะไรคือชีวิตที่ น่าพอใจ ชีวิตน่าจะมีอะไรที่มีคุณค่ามากกว่านี้.” คำถามยิ่งใหญ่ที่ทำให้ ภิกษุชาวญี่ปุ่นผู้นี้ออกบวช การที่ท่านพระอาจารย์มิศซูโอะ เควสโก ได้มาประเทศไทย และได้บวชเป็นศิษย์ต่างชาติท่านหนึ่ง ของหลวงพ่อพระโพธิญาณเถร (ชา สุภัทโท) แห่งวัดหนองป่าพง จังหวัดอุบลราชธานีนั้น เป็นเรื่องที่ “เป็นไปเอง” ตั้งแต่เด็กๆ ท่านคิดเสมอว่า “อะไรคือชีวิตที่น่าพอใจ….. ชีวิตน่าจะมีอะไรที่มีคุณค่ามากกว่านี้…..”

ท่านพระอาจารย์จึงออกสัญจรรอนแรมจากบ้านเกิดเมืองนอนตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๑๔ ท่านเดินทางสู่อินเดีย เนปาล อิหร่าน และยุโรป แล้วเปลี่ยนความตั้งใจที่จะไปแอฟริกา วกกลับสู่อินเดีย เมื่อเดินทางถึงพุทธคยา เห็นพระพุทธรูปที่ประดิษฐานอยู่ก็ระลึกถึงพระธรรมคำสอนของพระพุทธองค์และ ประจักษ์ต่อใจว่า “นี่คือสิ่งที่แสวงหา สัจจะความจริงอยู่ภายในกายกับใจของเรานี้เอง ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ใจ ทุกคนทุกชีวิตสามารถพ้นทุกข์ได้” ท่านจึงหยุดการแสวงหาจากภายนอก เข้าสู่การค้นหาภายใน

ได้ฟังเสียงเพลงนี้ยามใด๋กะคึดฮอดบ้านเฮาสู่เถื่อ คนไกลบ้านไปเฮ็ดเวียกเฮ็ดงานในเมืองหลวงกะมีหลาย เป็นลูกจ้างเขา หนักเอาเบาสู้ เพื่ออนาคต อาศัยแต่ฟ้าฝนบ้านเฮากะบ่เป็นใจคือเก่า เพลงนี้แต่งโดย วีระ สุดสังข์ ครูและกวีแห่งภาคอีสาน ขับร้องโดย ไหมไทย ใจตะวัน

ฟัง “เสียงแคนจากแมนชั่น” แล้วซึ้งหลายๆ ครับ คึดฮอดบ้าน คึดฮอดแกงอ่อม ป่นปลา ตำบักหุ่ง โอย…..

“เสียงแคนจากแมนชั่น” เพียงชื่อก็บอกเรื่องเล่า แคนคือชนบท แคนคืออีสาน แมนชั่นคือเมืองหลวง สองสิ่งนี้เหมือนขัดแย้ง แต่กลับกลมกลืนกันอยู่ในที โดยเฉพาะโลกสมัยใหม่ ที่เคลื่อนเปลี่ยนชนบทกับเมืองให้คละเคล้ากัน สมัยอยู่เมืองหลวง ผมเองเคยอาศัยแมนชั่น แม้ไม่เคยได้ยินเสียงแคน แต่รู้ว่ามีคนบ้านเดียวกันร่วมอาศัยอยู่มาก บางวันได้ยินเสียงหมอลำ บางวันได้กลิ่นปลาร้า ถึงส่วนตัวจะไม่ได้ทักทายกันสนิทสนม แต่เสียงและกลิ่นเหล่านี้ สามารถทำให้เราถูกชะตากันได้ง่าย

เนื้อเพลง “เสียงแคนจากแมนชั่น”

ได้ยินเสียงแคนดังลอยแล่นมาจากแมนชั่น ไผน้อพักอยู่หม่องนั่นคนไกลบ้านคือเฮาบ่น้อ ทำนองลายล่องลายเศร้าฟังแล้วเหงาคึดฮอดแม่พ่อ สะกิดใจให้คึดพ้อหลายสิ่งที่รออยู่ในความจำ

นับแต่ความจนพาดิ้นรนเป็นคนไกลถิ่น ความทุกข์บีบให้ต้องดิ้นยากงานบ่เซาแต่เช้าฮอดค่ำ มาไกลหลายปีติดต่ออยู่ กทม. บ่ได้ฟังลำ คืนนี้เหมือนแคนไถ่ถามว่าลืมทางเมือบ้านแล้วไป่

แม่นผู้ใด๋เป็นคนเป่าแคนกะส่าง แต่คนหลอยฟังมันช่างมีแฮงใจหลาย คนอยู่แมนชั่นยังเป่าแคนหวานซ้ำบ่ย่านอาย ยืนยันว่าเจ้าของเป็นไผออนซอนน้ำใจเจ้าของเสียงแคน

* ลายสุดสะแนนเสียงแคนแล่นจากแมนชั่น หล่อเลี้ยงคนเหงาไกลบ้านสู้เพื่อฝันบนทางยากแสน ให้แน่นเหนียวคือปั้นข้าวคนบ้านเฮาฮักกันมั่นแก่น เป่าอีกแนเด้อหมอแคนช่วยเป็นตัวแทนกล่อมใจไกลบ้าน

ซ้ำ (*)

Google Map ช่วยบันทึกการเดินทางท่องเที่ยว แหล่งท่องเที่ยวสำคัญ สถานที่พักผ่อน ทิวทัศน์สวยงามและร้านอาหารอร่อย สามารถสร้างแผนที่ของฉันไว้ใช้งานอ้างอิง หรือเผยแพร่ให้คนอื่นๆ ได้รู้ว่า เมืองไทยยังมีที่ท่องเที่ยวอีกมากมาย ผมท่องอินเทอร์เน็ตไปเจอวิธีการทำจาก Google เข้าเห็นว่ามีประโยชน์และกลัวเองจะลืมวิธีการ ก็เลยเอามาบันทึกไว้ที่นี่เผื่อใครจะหยิบฉวยวิธีการไปสร้างประโยชน์กันได้สะดวก  เชิญทัศนากันได้เลย

เทคโนโลยีสมัยใหม่ช่วยให้เราสะดวกสบายมากขึ้น รวมทั้งสามารถแชร์ให้กับคนอื่นๆ ได้ใช้งานร่วมกันนับว่าสะดวกมากจริงๆ

โอ้.. แน่นอนผมรักเมืองไทยเหมือนกับที่คนอื่นๆ ที่เป็นคนไทยย่อมพูดประโยคนี้ได้ แต่ถ้าประโยคเดียวกันนี้เปล่งมาจากชนชาติอื่น ภาษาอื่น แล้วเราคนไทยจะมีความรู้สึกอย่างไร? ถ้าพวกเรารักเมืองไทยแล้วทำไมพวกเราจึงต้องมาทะเลาะกัน แบ่งฝักแบ่งฝ่าย แล้วก็ชี้หน้าด่ากัน ทะเลาะกันไม่มีที่สิ้นสุด เรารักเมืองไทยจริงหรือ??????

วีดีโอบน YouTube นี้เป็นของฝรั่งชาวเยอรมันที่หลงรักเมืองไทย พูดภาษาไทย อ่าน-เขียนภาษาไทย และชอบอาหารไทยแต่งขึ้น และนำเสนอให้คนทั่วโลกรู้จัก ฟังแล้วภูมิใจมากๆ ที่เกิดเป็นคนไทย ฝรั่งสองคนนี้ทำให้ผมภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย เพลงเขาก็แต่งเองและแต่งได้เพราะมากๆ เลยครับ สนใจรายละเอียดตามไปดูที่เว็บไซต์ของพวกเขาได้เลย http://www.somango.com/thai.htm

ติดเหลือง แดง อยู่นี่เอง ชาติ (นี้) ไม่ต้องไปไหน

สังคมไทย หยุดนิ่งไม่พัฒนามา 2-3 ปีแล้ว เพราะติดไฟเหลืองกับไฟแดง จนเพื่อนบ้านแซงหน้าประเทศไทยไปหมดแล้ว นับเป็นความโชคร้ายของประเทศไทยโดยแท้ คนไทยส่วนใหญ่ อยากเห็นไฟเขียว ที่จะเปลี่ยนผ่านบ้านเราไปสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง

… เป็นที่รับรู้ของคนในแวดวงการตลาดและโฆษณาว่าป้ายโฆษณายักษ์ที่ตั้งอยู่อยู่ข้างๆ กับตึกของ “ประกิต โฮลดิ้ง”  ริมทางด่วน บางนา (สุขุมวิท 62) นั้นเป็นป้ายโฆษณาที่มีไว้สำหรับโฆษณาประชาสัมพันธ์ในเชิงสร้างสรรค์สังคมในโอกาสต่างๆ

และที่ฮือฮาจนกลายเป็นที่รับรู้ของสังคมคือ โฆษณาชุดเมาไม่ขับ ที่ทำเป็นรูปป้ายทางด่วน ใช้ตัวอักษรคล้ายของจริง เปลี่ยนชื่อ “ยมราช” เป็น “ยมโลก” จาก “ดาวคะนอง” เป็น “เมาคะนอง”  จาก “แจ้งวัฒนะ” เป็น “แจ้งมรณะ” ล่าสุด ได้นำเสนอป้ายโฆษณาสร้างสรรค์สังคมในอีกโอกาสหนึ่ง ด้วยการนำเสนอป้ายโฆษณาที่มีไฟสัญญาณจราจรเพียง 2 สีเท่านั้น คือ “ไฟสีแดง” และ “ไฟสีเหลือง”  พร้อมระบุข้อความว่า “ชาตินี้ไม่ต้องไปไหน” พร้อมคำขอร้องต่อว่า… เพื่อพ่อ ให้ชาติไปต่อเถอะครับ เพราะถ้าสัญญาณไปของประเทศไทยมีแค่ไฟ 2 สี  ประเทศชาติก็จะไปไหนไม่ได้สักที ติดอยู่กับ “2 สี” นี้แหละ

โฆษณาชิ้นนี้ “ประกิต อภิสารธนรักษ์” บอสใหญ่ค่ายประกิตฯ นักโฆษณารุ่นเก๋า และต้นฉบับโฆษณาเพื่อสังคมในยุคแรกๆ  บอกว่า ได้ติดตั้งมาตั้งแต่ต้นเดือธันวาคมที่ผ่านมาแล้ว ซึ่งคนที่ผ่านไปผ่านมาก็โทรเข้ามาแสดงความคิดเห็นกันเยอะมาก โดยเฉพาะคนที่รู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์ทางการเมืองไทยมานาน

เป็นการสื่อความหมายที่เชื่อว่าตรงใจคนไทยหลายๆ คน…

]]> http://www.isangate.net/blog/?feed=rss2&p=253 0 http://www.isangate.net/blog/?p=237 http://www.isangate.net/blog/?p=237#comments Tue, 12 Jan 2010 10:32:41 +0000 krumontree http://www.isangate.net/blog/?p=237 สวัสดีปีใหม่ครับ ไม่ได้เข้ามาคุยเสียนาน ปีใหม่นี้ก็ฟังธรรมะให้ผ่อนคลายกันดีกว่านะครับ พระอาจารย์ท่านกล่าวได้ตรงเผ็ง ตรงประเด็นในหัวใจจริงๆ เชิญอ่านและตรึกตรองกันได้เลยครับ…

บุญที่ถูกลืม..
(พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล)

“คุณนายแก้ว” เป็นเจ้าของโรงเรียนที่ชอบทำบุญมาก เป็นเจ้าภาพทอดผ้าป่าทอดกฐินอยู่เนืองๆ ใครมาบอกบุญสร้างโบสถ์วิหารที่ไหน ไม่เคยปฏิเสธ เธอปลื้มปิติมากที่ถวายเงินนับแสนสร้างหอระฆังถวายวัดข้าง แต่เมื่อได้ทราบว่านักเรียนคนหนึ่งไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน ค้างชำระมาสองเทอมแล้ว เธอตัดสินใจไล่นักเรียนคนนั้นออกจากโรงเรียนทันที

“สายใจ” พาป้าวัย ๗๐ และเพื่อนซึ่งมีขาพิการไปถวายภัตตาหารเช้าที่วัดแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเจ้าอาวาสเป็นที่ศรัทธานับถือ เช้าวันนั้นมีคนมาทำบุญคับคั่ง จนลานวัดแน่นขนัดไปด้วยรถ เมื่อได้เวลาพระฉัน ญาติโยมก็พากันกลับ สายใจพาหญิงชราและเพื่อนผู้พิการเดินกะย่องกะแย่งฝ่าแดดกล้าไปยังถนนใหญ่ เพื่อขึ้นรถประจำทางกลับบ้าน ระหว่างนั้นมีรถเก๋งหลายสิบคันแล่นผ่านไป แต่ตลอดเส้นทางเกือบ ๓ กิโลเมตร ไม่มีผู้ใจบุญคนใดรับผู้เฒ่าและคนพิการขึ้นร ถเพื่อไปส่งถนนใหญ่เลย

เหตุการณ์ทำนองนี้มิใช่เป็นเรื่องแปลกประหลาดในสังคมไทย “ชอบทำบุญแต่ไร้น้ำใจ” เป็นพฤติกรรมที่พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่ชาวพุทธ ทำให้เกิดคำถามขึ้นมาว่า คนไทยนับถือพุทธศาสนากันอย่างไร จึงมีพฤติกรรมแบบนี้กันมาก เหตุใดการนับถือพุทธศาสนา จึงไม่ช่วยให้คนไทยมีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ โดยเฉพาะผู้ที่ทุกข์ยาก

การทำบุญไม่ช่วยให้คนไทยมีเมตตากรุณาต่อผู้อื่นเลย หรือหากสังเกตจะพบว่าการทำบุญของคนไทยมักจะกระทำต่อสิ่งที่อยู่สูงกว่าตน เช่น พระภิกษุสงฆ์ วัดวาอาราม พระพุทธเจ้า เป็นต้น แต่กับสิ่งที่ถือว่าอยู่ต่ำกว่าตน เช่น คนยากจน หรือสัตว์น้อยใหญ่ เรากลับละเลยกันมาก (ยกเว้นคนหรือสัตว์ที่ถือว่าเป็น “พวกกู” หรือ “ของกู”) แม้แต่เวลาไปทำบุญที่วัด เราก็มักละเลยสามเณรและแม่ชี แต่กุลีกุจอเต็มที่กับพระสงฆ์ นั่นแสดงว่าที่เราทำบุญกันมากมาย ก็เพราะหวังประโยชน์ส่วนตัวเป็นสำคัญ

ธรรมะ ทำบุญ กับการเป็นคนดี ใจบุญสุนทาน

ดังนั้นยิ่งทำบุญด้วยท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งเห็นแก่ตัวมากขึ้น ผลคือจิตใจยิ่งคับแคบ ความเมตตากรุณาต่อผู้ทุกข์ยากมีแต่จะน้อยลง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การทำบุญแบบนี้กลับจะทำให้ได้บุญน้อยลง แน่นอนว่าประโยชน์ย่อมเกิดแก่ผู้รับอยู่แล้ว เช่น หากถวายอาหาร อาหารนั้นย่อมทำให้พระสงฆ์มีกำลังในการศึกษาปฏิบัติธรรมได้มากขึ้น แต่อานิสงส์ที่จะเกิดแก่ผู้ถวายนั้นย่อมไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เพราะเจือด้วยความเห็นแก่ตัว ยิ่งถ้าทำบุญ 100 บาท เพราะหวังจะได้เงินล้าน บุญที่เกิดขึ้นย่อมน้อยลงไปอีกเพราะใช่หรือไม่ว่านี่เป็นการ “ค้ากำไรเกินควร”

บุญที่ทำในรูปของการถวายทานนั้น ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเงินก็ตาม จุดหมายสูงสุดอยู่ที่การลดความยึดติดถือมั่นในตัวกูของกู ยิ่งลดได้มากเท่าไรก็ยิ่งเข้าใกล้นิพพานอันเป็นประโยชน์สูงสุด แต่หากทำบุญเพราะหวังแต่ประโยชน์ส่วนตน อยากได้เข้าตัวมากๆ แทนที่จะสละออกไป ก็ยิ่งห่างไกลจากนิพพาน หรือกลายเป็นอุปสรรคขวางกั้นนิพพานด้วยซ้ำ

อันที่จริงอย่าว่าแต่นิพพานเลย แม้แต่ความสุขในปัจจุบันชาติ ก็อาจเกิดขึ้นได้ยาก เพราะจิตที่คิดแต่จะเอานั้นเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ อันที่จริงถ้ามองให้กว้างกว่าการทำบุญ ก็จะพบปรากฏการณ์ในทำนองเดียวกัน นั่นคือคนไทยนิยมทำดีกับคนที่ถือว่าอยู่สูงกว่าตน แต่ไม่สนใจที่จะทำดีกับคนที่ถือว่าต่ำกว่าตน เช่น ทำดี กับเจ้านาย คนรวย ข้าราชการระดับสูง นักการเมือง ทั้งนี้ก็เพราะเหตุผลเดียวกันคือคนเหล่านั้นให้ประโยชน์แก่เราได้ (หรือแม้เขาจะให้คุณได้ไม่มาก แต่ก็สามารถให้โทษได้)

ประโยชน์ในที่นี้ไม่จำต้องเป็นประโยชน์ทางวัตถุ อาจเป็นประโยชน์ทางจิตใจก็ได้ เช่น คำสรรเสริญ หรือการให้ความยอมรับ ประการหลังคือ เหตุผลสำคัญที่ทำให้คนไทยขวนขวายช่วยเหลือฝรั่งที่ตกทุกข์ได้ยากอย่างเต็มที่ แต่กลับเมินเฉยหากคนที่เดือดร้อนนั้นเป็นพม่า มอญลาว เขมร หรือกะเหรี่ยง ใช่หรือไม่ว่าคำชื่นชมของพม่าหรือกะเหรี่ยง ความหมายกับเราน้อยกว่าคำสรรเสริญของฝรั่ง

บุคคลจะได้ชื่อว่าเป็นคนใจบุญ ไม่ใช่เพราะนิยมทำบุญกับสิ่งที่อยู่สูงกว่าตนเท่านั้น หากยังยินดีที่จะทำบุญกับสิ่งที่เสมอกับตนหรืออยู่ต่ำกว่าตนอีกด้วย แม้เขาจะไม่สามารถให้คุณให้โทษแก่ตนได้ ก็ช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ ทั้งนี้เพราะมิได้หวังผลประโยชน์ใดๆ นอกจากความปรารถนาให้เขาพ้นทุกข์ นี้คือกรุณาที่แท้ในพุทธศาสนา

คนดี สำคัญกว่าทุกสิ่ง

การทำดีโดยหวังผลประโยชน์ หรือยังมีการแบ่งแยกและเลือกปฏิบัติอยู่ ย่อมไม่อาจเรียกว่าทำด้วยเมตตากรุณาอย่างแท้จริง ในแง่ของชาวพุทธ การช่วยเหลือผู้ที่ทุกข์ยากเดือดร้อนทั้งๆ ที่เขาไม่สามารถให้คุณให้โทษแก่เราได้ เป็นเครื่องฝึกใจให้มีเมตตากรุณา และลดละความเห็นแก่ตัวได้เป็นอย่างดี ยิ่งทำมากเท่าไร จิตใจก็ยิ่งเปิดกว้าง อัตตาก็ยิ่งเล็กลง ทำให้มีที่ว่างเปิดรับความสุขได้มากขึ้น ยิ่งให้ความสุขแก่เขา